تراشکاری یک روش ماشینکاری است که با چرخاندن آن و با استفاده از حرکت خطی یا منحنی یک ابزار برش، مواد اضافی را از قطعه کار جدا می کند. اصول فنی آن عمدتاً شامل جنبه های زیر است:
اصل حرکت چرخشی: در تراشکاری، قطعه کار معمولاً روی دوک ماشین ابزار بسته می شود و با آن با سرعت بالایی می چرخد.
اصل حرکت ابزار برش: ابزار برش در حین چرخش به صورت خطی یا منحنی حرکت می کند تا قطعه کار را برش دهد. حرکت خطی معمولاً برای چرخش قطرهای خارجی، سوراخ‌های داخلی و وجه‌های انتهایی استفاده می‌شود، در حالی که حرکت منحنی ممکن است برای ماشینکاری اشکال پیچیده‌تر، مانند تراش دادن سطوح شکل‌دار استفاده شود. مسیر و سرعت ابزار نیز برای اطمینان از دقت برش و کیفیت سطح نیاز به کنترل دقیق دارد.
نیروی برش و اصل حرارت برش: در حین تراشکاری، نیروی برشی بین ابزار و قطعه کار ایجاد می شود. این نیرو باعث تغییر شکل پلاستیک ماده قطعه کار و در نهایت حذف آن می شود. به طور همزمان، مقدار قابل توجهی گرمای برش در طول فرآیند برش تولید می شود. مدیریت نادرست این گرما می تواند منجر به مشکلاتی مانند تغییر شکل حرارتی قطعه کار و تسریع سایش ابزار شود. بنابراین در تراشکاری، کنترل نیروی برش و حرارت برش از طریق سیال برش مناسب، روش های خنک کننده و پارامترهای برش ضروری است.
اصل حذف مواد: ماهیت تراشکاری این است که از طریق عمل برش ابزار لایه به لایه مواد اضافی را از قطعه کار جدا کرده و در نهایت شکل و اندازه دلخواه را تشکیل دهد. در این فرآیند، هندسه ابزار، زاویه برش و پارامترهای برش همگی بر راندمان حذف مواد و کیفیت ماشین کاری تأثیر می‌گذارند.